Deze week bestaat Wonderbaarlijke Spiegels 15 jaar en dat is ook tevens het begin van een nieuwe fase voor het bedrijf zoals je eerder deze week hebt kunnen lezen. Ik wilde vandaag graag een foto maken, een foto die het verschil laat zien tussen de start van het bedrijf in 2004 en het bedrijf zoals ik het nu beleef. Je ziet de foto hierboven.

2004

15 jaar geleden was Wonderbaarlijke Spiegels vooral een plan in mijn hoofd. Ik ging naar de Kamer van Koophandel (KvK) om dat plan in te schrijven en een naam in het handelsregister te geven. De meneer bij de KvK keek daar bedenkelijk bij maar dat mocht mijn pret niet drukken. Ik had een ‘plaatje’ in mijn hoofd waar ik in geloofde, ik zag iets wat anderen kennelijk niet zagen maar lag dat aan mij of aan de ander? Had ik misschien iets meer verbeeldingskracht en iets meer zicht op de mogelijkheden die er voor de handpop lagen? Het maakte niet uit wat deze meneer dacht dat was geen onderdeel van de inschrijving. Ik mag als burger een bedrijf starten, ik hoef me daarvoor alleen maar te melden bij de KvK (en later ook de belastingdienst), de consequenties van die keuze zijn voor mij. Toen ik weer naar buiten liep had ik een bedrijf waar ik me directeur van mocht noemen. Ik vind dat nog steeds grappig.

Na de meneer van de KvK kwamen er nog meer die heel bedenkelijk keken bij mijn plan overigens. Ook de meneer bij de bank waar ik een zakenrekening kwam openen en de mevrouw waar ik verzekeringen af wilde sluiten keken me aan alsof ze water zagen branden. Ineens werd ik een ‘mevrouwtje‘ met een leuk ‘ideetje‘ voor een ‘zaakje‘. Ik weet nog dat de verzekeringsmevrouw zei ‘wat een grappige hobby heeft u mevrouw Meurs‘ en heel geïrriteerd keek toen ik daarop reageerde met ‘niks hobby mevrouw, ik ga een heel mooi bedrijf opbouwen waar heel veel kinderen mee geholpen worden.’ Ik ontdekte al snel dat ik niet echt serieus genomen werd door de zakenwereld en dat dit gelijk gepaard ging met verkleinwoordjes en lacherigheid; het arme kind had kennelijk nog geen idee waar ze aan begonnen was en zou er nog wel achter komen. Het klopte dat ik geen idee had waar ik aan begonnen was maar wat al deze mensen niet wisten was dat ik iemand ben die me vrij letterlijk in een plan kan vastbijten en dat opgeven niet in mijn woordenboek voorkomt als ik mezelf eenmaal een doel heb gesteld.

2019

Vandaag is het precies 15 jaar geleden dat de meneer van de KvK me bedenkelijk aankeek en geef ik toe dat iedereen die ik in die beginperiode tegen gekomen ben gelijk heeft gehad. Ik wist niets van ondernemen en heb alles moeten leren, ik had geen idee wat er allemaal op me af zou komen en heb in mijn enthousiasme voor mijn plan misschien het één en ander onderschat. Maar wat maakt het uit? Als ik de afgelopen jaren iets heb geleerd is het dat je op verschillende manieren naar de obstakels en hobbels op je pad aan kunt kijken: je kunt je er door tegen laten houden en blijven staan waar je staat of je kunt in beweging komen en gaan ontdekken of het je lukt om die obstakels en hobbels te overwinnen. Ik koos vaak voor de laatste manier want ik heb een hele hardnekkige eigenschap; ik ben stronteigenwijs en moet en zal als ik dat plaatje eenmaal in mijn hoofd heb.

Vandaag zit ik aan mijn eigen tafel in mijn kantoor samen met JaNee. We bekijken samen wat materialen die me om verschillende redenen aanspreken en die ik nader wil onderzoeken. JaNee is één van de beste dingen die me overkomen zijn in 15 jaar Wonderbaarlijke Spiegels; door JaNee kregen de ideeën in mijn hoofd een gezicht, een stem en een concrete vorm. JaNee werd mijn belichaming van een pop als hulpmiddel en is al ruim 12 jaar de pop waar ik mijn workshops en trainingen mee geef. Ik ben dol op haar, JaNee haalt het beste in me naar boven en is ook de reden dat het werken met de handpop me blijft fascineren. JaNee raakt nl. niet alleen degenen met wie ze in gesprek gaat, ze raakt mij ook. Ze laat me dingen doen en dingen zeggen die, zonder haar, waarschijnlijk niet in mijn volwassen hoofd op zouden komen maar die met haar zo vanzelfsprekend lijken. Daardoor ontstaan er elke keer weer magische momenten en ervaringen waarin ik iets over de ander maar ook over mezelf leer. Da’s mooi hè?

LEREN – GROEIEN – ONTWIKKELEN

De keuze die ik eerder deze week bekend heb gemaakt is niet van de ene op de andere dag gemaakt. Ik heb mezelf de afgelopen jaren steeds vaker horen vertellen waarmee ik graag aan de slag wil, op welke manier ik van mezelf een betere professional maken wil en wat ik voor de praktijk zou willen betekenen. De stapels boeken die ik wil lezen vullen inmiddels een hele kast, de materialen waar ik iets in zie en waar ik met JaNee mee wil gaan experimenteren vullen 2 andere kasten, een aantal cursussen die op mijn verlanglijst staan vullen mijn pc en mijn hoofd. Het is op alle fronten een beetje vol en veel geworden, te veel eigenlijk. Ik kan kasten bij blijven kopen die ik ook weer vul, ik kan een bezem of een vuilniszak pakken en alles de kliko in schuiven maar hoe bepaal ik wat er dan weg moet? Hoe moet ik die gevulde kasten zien en vooral, waarom zijn ze zo vol geraakt en frustreert me dat zo?

Het antwoord op die vraag heeft te maken met de reden waarom ik 15 jaar geleden met Wonderbaarlijke Spiegels startte; ik wil kinderen helpen nieuwe dingen te leren, waarmee ze groeien en zichzelf verder kunnen en durven te ontwikkelen. Dat is altijd mijn drijfveer geweest en gebleven. De handpop was en is daarbij mijn hulpmiddel. Door de jaren heen heb ik een veelheid aan nieuwe invalshoeken ontdekt waarbij de pop een rol kan krijgen, materialen waarbij de pop de initiator kan zijn, onderwerpen waar de pop over in gesprek kan gaan of een voorbeeld in zou kunnen geven. Mijn hoofd ontploft regelmatig van de ideeën en wil niets liever dan er vol in te duiken en nieuwe inhoud en content maken. Maar daar heb ik steeds minder tijd voor gekregen, dat wat ik het allerliefste doe is met de groei van de webshop steeds meer naar de achtergrond geraakt. De volle kasten in mijn kantoor laten me zien waar mijn hart en mijn oprechte interesse ligt. Dat kan ik niet in de kliko schuiven want daarmee zou ik het kind met het badwater weggooien.

Het afgelopen jaar hebben verschillende mensen me opnieuw bedenkelijk aangekeken toen ik vertelde over mijn nieuwe bedrijfsplan; het plan om handpop.nl en Wonderbaarlijke Spiegels te splitsen in twee op zichzelf staande bedrijven en opnieuw in het diepe te gaan springen. Ik wil toch echt het allerliefst bezig zijn met de inhoudelijke kant van de handpop en wil dat niet meer alleen vanuit mijn kantoor doen maar ook echt terug de praktijk in. Ik word een dagje ouder maar heb nog wel een aantal dromen die haalbaar zijn wanneer ik het lef heb ze na te jagen, één van die dromen is om met poppen aan de slag te gaan in het buitenland. Ik wil heel graag nog het jeugdwerk induiken om een bijdrage te leveren aan het leren, groeien en ontwikkelen van vaardigheden bij kinderen waarmee ze sterker worden en een betere toekomst voor zichzelf kunnen creëren.

Sinds een paar dagen staat de nieuwe website online waarin het nieuwe plan vorm gaat krijgen. Vanaf augustus ga ik me richten op training, coaching en maatwerk rondom de handpop als hulpmiddel en zal de website hier verder op ingericht gaan worden. Ik heb enorm veel zin in de tijd die dan vrij komt en de mogelijkheden die me dat geeft. Over een paar jaar kom ik er misschien achter dat iedereen die nu bedenkelijk kijkt hartstikke gelijk heeft gehad maar dat maakt niet uit want ik heb nog steeds die hele hardnekkige eigenschap; ik ben stronteigenwijs en ga door als ik eenmaal in het plaatje in mijn hoofd geloof….

Dank je wel voor het lezen van dit blog!